در خیابان های شهر قدم میزدم

مردی با یک کروموزوم بیشتر

با من هم قدم شد و

برای دیگران دست تکان میداد

بوسه میفرستاد ، جانم فدایش ، مهربان

اولش میخواستم دور شوم بروم آبرویم نرود

فکر کردم و عصبانی از طرز تفکر چرتم شدم

آن شب پا به پای هم کلی دیوانه بازی در آوردیم

بهترین خاطره ام را مدیون آن مرد ،

با یک کروموزوم بیشتر هستم !!

خلیل میلانی /

..یک مشت نوشته...