پیر_

جان فدای خنده هایت ، نازنین یار
تصویرم ، کم دارد صدایت
نامهربان و بی وفایی ، لاکن
هرچه هستی میمیرم برایت.

عاشقم من ، تا سالها در خاطرم
جشن تولد و ازدواج میگیرم برایت
فرقی نمیکند در آغوش کیستی ،
روز و شب پیش منی حتی اگر نیستی

آنقدر با خیال تو زندگی ها کرده ام
میپندارم آنکه کنار اوست ، آن تو نیستی
خوبم اما ، روز به روز پیرتر میشوم
پیرم اما روز به روز عاشق تر میشوم..

یادم رفتم مضمون شعرم چه بود
از چه مینوشتم ، از که را ، نمیدانم
این چه بختک بود از پیری که افتاد بر جانم
بانوی من بیا بنشین و چای بنوش از فنجانم..

خلیل میلانی